เพราะ . . . รู้ดีว่า ไม่มีความสำคัญ
เพราะ . . . ว่า ฉันมันไร้ค่าไม่เอาไหน
เพราะ . . . ฉันแย่เกินกว่า จะพูดไป
เพราะ . . . หัวใจมันห่างกัน ไกลแสนไกล

ฉัน . . . มันโง่ ที่ยังทนอยู่แบบนี้
ฉัน . . . ไม่ดี พอจะรั้งเธอเอาไว้
ฉัน . . . ควรให้เธอนั้น เดินจากกันไป
ฉัน . . . จะทนได้หรือไม่ ก็ช่างมัน

รัก . . . มากมาย เกินกว่าเธอจะเข้าใจ
รัก . . . ข้างใน ความรู้สึกลึกลึกของฉัน
รัก . . . ที่สุดแม้ว่าเธอ ไม่รักกัน
รัก . . . ทุกวัน ทุกเวลา ทุกนาที

เธอ . . . คือ ฟ้าที่คอยโอบกอดฉัน
เธอ . . . คือ วันและเวลาที่แสนดี
เธอ . . . คือ สีสันที่แต่งแต้มชีวิตนี้
เธอ . . . คือ คนดีที่ฉันจะรักตลอดไป

. . . เหตุผลทั้งหมด ที่ฉันทนเธอ ก็เพราะฉันรักเธอ . . .

การรอคอย เป็นเรื่องที่ทรมาน
โดยเฉพาะ . . . การรอคอยที่ จะกลับมาพบกัน
หรือรอคอย ใครสักคน ที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
ยิ่งรอ  . . . ยิ่งเหมือนเข็มนาฬิกา เดินช้าเท่าตัว
จากเวลาที่นานอยู่แล้ว ก็ดูเหมือนยิ่งนานกว่าเดิม

และการดำเนินชีวิต ระหว่างการรอคอยนั้น
ก็มีตัวแปรมากมาย ที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ
เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเอง
. . . พอๆ กับความอ่อนไหว

แต่ก็เป็นโอกาสดี . . .  ที่จะให้ระยะทาง เป็นเครื่องวัดความรู้สึก
พิสูจน์ความแข็มแรง . . . ของความรัก
โดยวัดจากการกระทำ ความเสมอต้นเสมอปลาย
และความอดทนด้วยเงื่อนไข ของความลำบากแห่งกาลเวลา
และตัดสินว่า . . . การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่ กับการอยู่ห่างกัน

 ต่างคนต่างก็ต้องทำใจให้เข้มแข็ง กับอารมณ์ต่างๆ ที่คอยรบกวน
และคอยชักจูง ออกนอกลู่นอกทาง
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย ที่วันหนึ่ง เราพบว่า . . .
 คนคนหนึ่ง คือ . . .  คนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
ใครสักคน . . . ที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน มันไม่ใช่เรื่องง่าย
 และคนที่จะฝ่าฝัน กับการบีบคั้นแห่ง การรอคอย  . . .
. . . กลับมาหาเราได้ ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

เพราะฉะนั้น ย่อมหมายถึง . . .
ความรู้สึกที่เขามีอยู่ . . . ก็คงไม่ได้ธรรมดา
ที่สามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ  . . .
และเมื่อถึงเวลานั้น  . . . สิ่งที่รอคอย ย่อมเกิดค่ามหาศาล

ชีวิต . . . จึงจำเป็น ต้องรอคอยใครสักคนให้ได้
หากว่าเป็นใครสักคน  . . . ที่มีค่าแก่การรอคอย
  . . . แต่หากรอคอยแล้ว มีแต่ทำให้คุณเจ็บ และเจ็บ
ก็สู้อย่ารอ   . . . จะดีกว่า   . . .